Eski Bir İstanbul Akşamı

Yine martılar geçiyor üstümden,
Yine sen varsın, uzak bir seste.
İstanbul, her zamanki gibi,
Biraz sen, biraz hasret, biraz da ben…

Kızıl bir akşam düşerken Boğaz’a,
Şehrin eski sokaklarında dolaşır hatıralar.
Her taş, her pencere, her rüzgâr,
Senden kalan bir cümleyi fısıldar.

Bir vapur uzaklaşır kıyılardan,
Suyun üstünde kırılır son ışık.
Ne şehir unutur geçmişini,
Ne de kalbim senden kalan şarkıyı.